Ο Μαραθώνιος δρόμος 1906

You Are Here:
«Ο Μαραθώνιος Δρόμος» είναι το πρώτο έργο του Τίμου Μωραϊτίνη που ανέβηκε το 1906 και σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία. Τόση μάλιστα που η «Νέα Σκηνή» του Χρηστομάνου (θέατρο της μειοψηφίας των ολίγων εκλεκτών της διανόησης, όπως απεκαλείτο και απρόσιτο σχεδόν για τους περισσότερους Έλληνες συγγραφείς) αναγκάστηκε να οριστικοποιήσει τις απογευματινές του παραστάσεις. Την εποχή εκείνη οι απογευματινές ήταν περιστασιακές. Ο δε ευφυέστατος Δημ. Καλαποθάκης ιδρυτής και διευθυντής της εφ. «Εμπρός» συγχαίροντας τον νεαρό συγγραφέα τον … προειδοποιεί: «Πρόσεξε Τίμο διότι εάν σου εσυγχώρησαν την πρώτη σου επιτυχία δεν θα σου συγχωρήσουν τη δεύτερη!». Το κοινό του έργου στην πρεμιέρα ενθουσιάστηκε τόσο ώστε άρχισε να καλεί τον νεαρό συγγραφέα στη σκηνή από την  πρώτη ακόμη πράξη.
«Ο Μαραθώνιος Δρόμος» ανεβάστηκε στη «Νέα Σκηνή» από τους σπουδαίους και δημοφιλείς ηθοποιούς της εποχής, Κυβέλη, Σαγιώρ, Μυράτ, Γαβριηλίδη, Κούρτελη στους πρώτους ρόλους. Ήταν η εποχή των δεύτερων Ολυμπιακών Αγώνων (1906) στο στάδιο και ο μαραθώνιος ήταν το εθνικό αγώνισμα που συγκινούσε και ενθουσίαζε
Το έργο αυτό, που ξεκίνησε θριαμβευτικά και προδίκαζε την επίσης θριαμβευτική πορεία του συγγραφέα, σημείωσε σειρά παραστάσεων. Στη διάρκεια των παραστάσεων συνέβησαν δύο γεγονότα που θα μπορούσαν να κατεβάσουν το έργο, εάν δεν ήταν και ιδιαιτέρως μεγάλη η επιτυχία του. Η πρώτη (τραγική) περιπέτεια ήταν η αιμόπτυση του Σαγιώρ στο φινάλε του έργου που έπεσε αιμόφυρτος σαν πραγματικά εξαντλημένος μαραθωνοδρόμος στο 40ο χιλιόμετρο. Το άλλο γεγονός ήταν όταν η Κυβέλη, (που ενθουσίαζε τον κόσμο με την τέχνη, τη γοητεία και την ασύγκριτη ομορφιά της ) … κλέφτηκε κατά τη διάρκεια του έργου με τον αίσθημά της και εξαφανίστηκε!
Με τον «Μαραθώνιο Δρόμο» ο Τ.Μ. άνοιξε μια καινούργια εποχή για τη νεοελληνική κωμωδία. Οι περισσότερες σχεδόν κωμωδίες που παίζονται από την εποχή του Μωραϊτίνη και έπειτα, ακολουθούν τη συνταγή της κεντρικής ιδέας του, αλλά και τη νοθεύουν απίστευτα, δημιουργώντας κακέκτυπα. Γιατί το μεν θέμα μπορεί να είναι πλέον γνωστό ή κοινό, ο τρόπος όμως που παρουσιάζεται και το πού θα καταλήξει, αποτελούν προνόμιο του Μωραϊτίνη με το αμίμητο προσωπικό του στυλ και τα πραγματικά έξυπνα ευρήματά του.