Δακτυλογράφος ζητεί θέσιν 1925

You Are Here:
Ο Μωραϊτίνης ήδη έχει αρχίσει από τις αρχές του 1920 να καλλιεργεί συστηματικά την πρόζα, που εγκατέλειψε το 1908 και μπαίνει στην περίοδο των μεγάλων του εν σειρά επιτυχιών, τόσο θεατρικών όσο και εισπρακτικών. Τα έργα του σημειώνουν ρεκόρ παραστάσεων και ο βασικός του ερμηνευτής, Βασίλης Αργυρόπουλος, είτε ως απλός πρωταγωνιστής είτε και ως θιασάρχης δημιουργεί μια σημαντική περιουσία. Χαρακτηριστικά δε κυκλοφορούσε το εξής ανέκδοτο:
«Εδούλεψε η Δακτυλογράφος και έχτισε Το Μοντέρνο σπίτι και ο Αργυρόπουλος έγινε Άρχοντας του Κόσμου και βρήκε την Αιωνία Ζωή
Η «Δακτυλογράφος ζητεί θέσιν» ανέβηκε στο θέατρο «Κεντρικόν» τον Οκτώβριο του 1925 και επαναλήφθηκε, ως οπερέτα πλέον, το 1936 σε μουσική Σακελαρίδη και σκηνογραφία Αμπελά.
Στην πρώτη παράσταση, τον Αργυρόπουλο πλαισιώνουν στους πρώτους ρόλους η Γιώτα Λάσκαρη- Αργυροπούλου, ο Νώντας Χέλμης και η Νίτσα Γαϊτανάκη.
Το έργο παιζότανε επί σειρά ετών σε όλη την Ελλάδα στις περιοδείες του Αργυρόπουλου, καθώς και στην Κύπρο και στην Αίγυπτο και δέχθηκε από ύμνους έως και «αυστηρότητα» από τους κριτικούς που απαιτούσαν από τον Μωραϊτίνη να αγγίξει την … υπερβατική τελειότητα! Να σημειωθεί ότι είναι από τα έργα του Τ.Μ. που καταληστεύτηκαν.
Παρατείθεται εδώ ένας ύμνος προς τον Μωραϊτίνη ως κριτική του έργου από τον λογοτέχνη Δ. Ευαγγελίδη για την επανάληψη του ως οπερέτας πλέον.
Κριτική Δακτυλογράφος ζητεί θέσιν

Κριτική Δακτυλογράφος ζητεί θέσιν